Toen en nu (afl. 2): Elswout

Ter gelegenheid van de conceptie van de roman Erwin, zomer 1972. Keith en Geerten in Elswout. Geen idee wat dat was, of waar. Wel waren we bevattelijk voor de iconografie van het prieel, met meubilair van gietijzer, een verweerde, zandstenen dolfijn, groen uitgeslagen koper, stokrozen, sigaren en witte wijn.

Laatst was ik weer eens in Elswout (ik had ondertussen ontdekt waar het is). Het prieel is zeer klein, ligt aan een provinciale weg, helemaal aan de zijkant van het landgoed, en werd tijdens mijn wandeling bevolkt door een heel gezin dat aan de boterhammen was. een half uur later, toen ik nog even terugkwam, zaten ze er nog.

Valt nog op dat het struweel enorm is opgerukt. Van het doorkijkje links op de zwart-wit foto is niets over.

"Het is beter dat J. & C. als een soort holding company gaat optreden"

Uit de tijd van Joyce & Co. Aantekeningen van Mick Broekhof. Een niet al te beste scan, maar wellicht kan de lezer er toch nog iets zinnigs uit opmaken. Volgens Meijsing is dit het enige materiaal dat hij heeft van de mede-hoofdpersoon uit Michael van Mander.

Men kan eventueel ook nog de illustraties naar de eigen harde schijf verplaatsen, en in een beeldbewerkingsprogramma vergroten. De teksten worden dan iets leesbaarder (met enige concentratie zelfs bijna geheel). Niettemin is de situatie momenteel niet optimaal. Er wordt in Siracuse gewerkt aan een betere scan.

(Upgrade 7 november: Nieuw! Nu nog leesbaarder! En eindelijk in de juiste volgorde!!)


(RKE)

Joyce & Co.

Misschien ware het beter geweest om een wat minder vaak voorkomende firmanaam te kiezen: Rolfe & Co, Proust & Cie, Andrian Ag, want een korte zoektocht op het Internet levert een wel heel grote oogst op aan gegniffel. Een speelgoedwinkel:

Een doosje slaghoedjes:

Een Franse Funk-rock band:

een hele keur aan advocatenkantoren:

Een juwelier:

en een heel stelletje accountants:

Volgende week: Garden & Snell, Real Estate.

RKE

Kuifje (1)

Mijn eerste kennismaking met het werk van Geerten Meijsing liep via Kuifje. Eind 1980 las ik in een artikeltje in het tijdschrift Stripschrift hoe in de roman Erwin van de mij onbekende Joyce & Co een personage voorkwam, Dr. Müller, dat rechtstreeks was weggelopen uit het Kuifje-album De zwarte rotsen. Om te zien hoe dit mogelijk was leende ik Erwin van de bibliotheek, las het in een paar dagen uit en was verkocht. En hoewel het aandeel van de Brusselse reporter in Meijsings werk altijd relatief marginaal is gebleven, zijn verwijzingen naar zijn avonturen een constante sinds de allereerste, pre-Erwinistische verhalen. In 1992 heb ik al een keer een poging tot inventarisatie gedaan, voor het werk van Joyce & Co. Een nieuwe inventarisatie, voor het werk sinds 1986, zou op zijn plaats zijn. Tot die tijd zullen we het met wat flarden moeten doen.

Ook in Meijsings meest recente publicatie, de kalender Literair 2011 – een reis door mijn boekenkast, zijn Kuifje en zijn schepper Hergé weer terug te vinden. Al meteen op 1 januari vinden we in de lijst met ‘Goede voornemens voor het nieuwe jaar’ als elfde voornemen: “Ik zou graag rum willen drinken die op de bodem van de zee is gevonden in gezelschap van kapitein Haddock”. Dit is een verwijzing naar het album De schat van Scharlaken Rackham, waar Kuifje, Haddock en de rest in een scheepswrak op een lading rum stuiten. Met name Haddock is hierover opgetogen: “Rhum van Jamaïca! … Tweehonderd vijftig jaar oud! … U zult me daar nieuws van vertellen!”

Een andere verwijzing naar De schat van Scharlaken Rackham is al te vinden in Venetiaanse brieven, in de brief van 11 januari 1977 waarin het Vittoriale van D’Annunzio wordt beschreven: “‘Ik heb ze natuurlijk uiteengenomen,’ zegt professor Zonnebloem vergoelijkend tegen de kapitein over een bescheiden eenpersoons duikbootje – D’Annunzio heeft de moeite genomen een half slagschip weer in elkaar te zetten, op de bergwand.” En met die passage in het achterhoofd zou het zo maar kunnen (late Van Basten) dat aan het begin van De grote snelle schepen: enkele reis precies dezelfde scène door het hoofd van de schrijver heeft gespeeld: “De wagen, overigens in opmerkelijk goede conditie […] is door de douane van Genua geheel uiteen genomen” (p. 8). Of lees ik daar te veel in?

(wordt vervolgd)

Jack van der Weide

Uit een klassenfoto

Geerten Meijsing in 1963. Gelicht uit een klassenfoto van Gym 2 van het Triniteitslyceum.

Juryrapport

Amsterdam, 30 oktober 1989

Beste Kester,

Op deze maandag, na een nacht vol storm en regen, je brief ontvangen. Ja, de zaak met de Boy Edgar Prijs is nu wel rond; dit weekende heb ik het juryrapport geschreven, want als 'schrijver' ben je natuurlijk altijd de klos, 'omdat je verder toch alle tijd aan jezelf hebt'. Tijd?, Kester, hebben wij de tijd aan ons? Helaas niet met het resultaat dat mij voor ogen stond, maar ik heb mijn best gedaan. I., die de laatste jury-vergadering bijwoonde (ik kon geen oppas regelen), fungeerde als 'zesde jurylid' en riep meteen verbaasd, toen we het resultaat bekend maakten: 'Dat is dus niet gelukt, papa.' (Kester Freriks & Geerten Meijsing, De palmen van Amsterdam, p. 206)

(Met dank aan Taco de Kort en Gerben Wynia)

Toen en nu (afl. 1): Grand Hotel Fünckler

 

Prominent decor voor de roman Michael van Mander. De familie van Mander (in werkelijkheid Broekhof geheten) woont hier, en Erwin logeert er geregeld bij zijn vriend Michael.

De ansichtkaart is duidelijk in haar boodschap: "First Class House, Electric Light, Baths, Patronised by the Royal family of Germany, Holland, Italy, Persia etc. Private Motor-Cars and Motor-Boats."

Wie nu Haarlem bezoekt zal op de Kruisstraat hetzelfde gebouw nog kunnen aantreffen, maar het is geen hotel meer, zoals Google Streetview aantoont:

Nog wel steeds "Patronised by the Royal family of Holland", zullen we maar zeggen...

Overigens, twee panden verder, pal naast de gele markies helemaal rechts op de afbeelding, is gevestigd de Eerste Haarlemsche Lamsslagerij Broekhof, Meesterslager & traiteur. Of dat nu weer familie is...